சங்க காலத் தமிழர்கள் மாட்டிறைச்சி உண்டதற்கான சான்றுகள்

சங்க காலத் தமிழர்கள் மாட்டிறைச்சி உண்டதற்கான சான்றுகள் நிறையவே சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படுகின்றன.

குடவாயில் கீரத்தனார் பாடிய அகநானூற்றின் 129வது பாடல் :

"கலங்கு முனைச் சீறூர் கை தலை வைப்பக்

கொழுப்பு ஆ தின்ற கூர்ம் படை மழவர்"

‘கொழுப்பு ஆ தின்ற =கொழுத்த மாட்டினை சாப்பிட்ட

மேலுள்ள பாடலில் மாட்டிறைச்சியினை கடவுளிற்கே படைத்து, உண்டதனைக் காணலாம்.

நக்கீரனார் பாடிய அகநானூற்றின் 249வது பாடல் இது : "தோகைத் தூவித் தொடைத்தார் மழவர்

நாகு ஆ வீழ்த்துத் திற்றி தின்ற

புலவுக் களம் துழைஇய துகள்வாய்க் கோடை"

ஆ =மாடு

“வயவாய் எறிந்து வில்லின் நீக்கி

பயநிரை தழீஇய கடுங்கண் மறவர்

அம்புசேண் படுத்து வன்புலத்து உய்த்தெனத்

தெய்வஞ் சேர்ந்த பராரை வேம்பிற்

கொழுப்பா எறிந்து குருதி தூஉய்ப்

புலவுப் புழுக்குண்ட வான்கண் அகலறைக்…." : :அகநானூற்றின் 309

கொழுப்பா = கொழுத்த பசு

இவ்வாறு சங்க காலப் பாடல்கள் பலவற்றில் பழந் தமிழர் மாட்டிறைச்சி உண்டதற்கான சான்றுகளைக் காணலாம்.

சங்க காலத்திலிருந்து பக்தி இயக்க காலத்திற்கு வருவோம்.

"ஆவுரித்து தின்று உழலும் புலையரேனும் கங்கைவார் சடைக்கரந்தார்க்கு அன்பராகில் அவரன்றே யாம் வணங்கும் கடவுளாரே"

: `சங்கநிதி பதுமநிதி` எனத் தொடங்கும் அப்பர் பாடிய தேவாரம்.

இப் பாடலில் மாட்டிறைச்சி உண்ணும் சிவ பக்தர்களை கடவுளாகவே அப்பர் காண்கின்றார்.

இப்போது மாணிக்கவாசகர் காலத்திற்கு வருவோம்.

"மைகொண்ட கண்டர் வயல்கொண்ட தில்லைமல்(கு) ஊரர்நின்வாய்

மெய்கொண்ட அன்பினர் என்பதென் விள்ளா அருள்பெரியர்

வைகொண்ட ஊசிகொல் சேரியில் விற்றெம்இல் வண்ணவண்ணப்

பொய்கொண்டு நிற்கலுற் றோபுலை ஆத்தின்னி போந்ததுவே"

: ( எட்டாம் திருமுறை திருக்கோவையார் 386; மாணிக்கவாசகர்)

ஆத் திண்ணி = மாட்டிறைச்சி உண்ணும்.

இவ்வாறு பழந் தமிழர்களின் உணவில் மாட்டிறைச்சியும் ஒரு கூறாகவே காணப்பட்டுவந்துள்ளது.